Nabijheid in gebrokenheid

‘Abel,’ zei mama, ‘kom eens onder je bed vandaan.’ Abel kroop uit zijn schuilplaats en hield zijn handen voor zijn ogen. Mama tilde hem op school. ‘Abel,’ zei ze, ‘heb jij met stift op de muur getekend?’ Abel deed zijn handen niet weg. Hij schudde zijn hoofd. mama trok zijn handen opzij en keek hem in zijn ogen. ‘Abel, zei ze nog eens, ‘heb jij met stift op de muur getekend?’

Hij keek haar aan. Deze keer vertelde hij de waarheid. ‘Ja’, zei hij. Het was haast niet te horen. ‘En heb jij je toen verstopt?’ Abel zuchtte heel diep. ‘Ja’, zei hij, iets harder nu.

‘Abel’, zei mama, ‘je was ongehoorzaam toen je op de muur kleurde. je was ook ongehoorzaam toen je uit bed ging om je speelgoed te pakken.’ Abel sloeg zijn armen om mama’s nek. ‘Sorry, mama! IK heb er echt spijt van dat ik dit heb gedaan.’ Mama trok hem stevig tegen zich aan. ‘Ik vergeef je, Abel’.

Krijg ik straf? vroeg hij zonder haar hand los te laten. ‘Ja. Morgen en overmorgen mag je geen filmpjes kijken’. Dat maakte Abel een beetje verdrietig …… Maar met mama’s armen om hem heen kon hij toch niet zo heel verdrietig zijn.

Een fragment uit het boek ‘Abel en de verstopte tekening’. (Een aanrader om te kopen en voor te lezen aan je kinderen of aan jezelf. Het is een boek van Geloofstoerusting) Afgelopen week las ik dit boek voor aan Olaf, ons zoontje van 7 en het verhaal raakte me diep. Dit boek leert ons onze zonden niet te verbergen maar ze te belijden. Ook lees je over de vergeving en troost die er bij de Heere Jezus te vinden is. Het lezen en navolgen waard. Maar waar ik in deze post vooral op in wil gaan is de genadige houding van de moeder na de zonde van Abel. Hierbij een aantal puntjes om mee te nemen voor jezelf! Niet voor de ander, nee voor jezelf:

1. Mama bevraagt Abel op zijn fouten terwijl ze hem op schoot heeft.
2. Mama vraagt door, net zo lang totdat Abel de hele waarheid verteld heeft
3. Mama benoemt concreet wat Abel fout heeft gedaan maar is intussen nog steeds heel dicht bij hem
4. Abel vraagt om vergeving en na die vraagt trekt mama hem stevig tegen zich aan en schenkt hem vergeving
5. Mama verbindt een consequentie aan de fouten die Abel gemaakt heeft: hij mag 2 dagen geen filmpjes kijken en dat blijft ook zo.
6. Mama legt hem deze consequentie op maar blijft met haar armen om hem heen zitten.
7. Samen ruimten ze daarna de rommel op die Abel gemaakt heeft
8. Mama gaat naast Abel staan: ‘Wist je dat ik me ook vaak wil verstoppen als ik iets fout doe…?’
9. Mama wijst hem op de vergevende genade van God, in Jezus Christus.
10. Ze genieten samen van de schone muur en opgeruimde rommel.

Wat zou er gebeuren als wij allemaal zouden kiezen voor de houding van deze mama? Als onze houding naar anderen, mensen die grote fouten maken, mensen die kleine fouten maken, mensen die verschrikkelijke fouten maken en mensen die afschuwelijke fouten maken, consequent, nabij en nederig zal blijven?

De mama van Abel betrapt, neemt hem op schoot, vraagt om een bekentenis, vraagt door en wacht geduldig tot alles op tafel ligt, schenkt hem vergeving, geeft hem een gepaste straf en blijft hem nabij, ruimt samen met hem de rommel op, gaat naast hem staan en laat zien dat zij net zo zondig is als Abel, ze wijst hem de weg naar Jezus en geniet samen met Abel van een schone muur.

Doe je mee?